نقد و بررسی سریال همه داریم تلاش می کنیم ؛ دلایلی برای شروع این سریال

به گزارش سایت کیدراما نیوز، (ترجمه مقاله به نوشته یک کیدرامر خارجی)، در این مقاله به نقد و بررسی دو قسمت آغازین سریال کره ای همه داریم تلاش می کنیم (We Are All Trying Here) می‌پردازیم، اگه قصد شروع این سریال رو دارید یا در شروع این سریال تردید دارید، این نظر جامع و کامل یک کیدرامر در مورد این سریال، در تصمیم‌گیری به شما کمک خواهد کرد.

شروع مقاله: نقد و بررسی سریال همه داریم تلاش می کنیم

من واقعا قصد نداشتم سریال «We Are All Trying Here» را تماشا کنم. از آن درام‌هایی بود که بی‌سر و صدا وارد دایره توجه‌ام شد و همان‌جا ماند تا بالاخره به آن فرصت دادم. و حالا، فقط بعد از دو قسمت، ممکن است همین حالا یکی از کیدرام های موردعلاقه‌ام در سال باشد.

راستش از این‌که چقدر بامزه است غافلگیر شدم. شوخی‌ها خیلی خوب از آب درآمده‌اند، اما زیر این لایه کمدی، چیزی بسیار سنگین‌تر و عمیق‌تر وجود دارد. این سریال با صداقت زیادی به واقعیت سخت بزرگسالی می‌پردازد؛ ترس از عقب ماندن، فشار دیدن پیشرفت هم‌سن‌وسال‌ها در حالی که خودت درجا می‌زنی، و این انتظار خسته‌کننده که به‌عنوان یک بزرگسال باید یه جوری از پس همه‌چیز با وقار بربیایی. به‌جای این‌که آرامش سطحی بدهد، سریال با همین حس ناراحتی روبه‌رو می‌شود و در آن می‌ماند. و این فوق‌العاده است.

داستان سریال We Are All Trying Here تا اینجا

داستان «We Are All Trying Here» حول محور هوانگ دونگ‌ مان (با بازی کو کیو هوان) می‌چرخد؛ کارگردان مشتاقی که بعد از بیست سال، هنوز تنها عضو گروه دوستان باشگاه فیلم دانشگاهش است که نتوانسته اولین اثرش را بسازد.

اعضای «باشگاه هشت‌نفره» که زمانی رویای مشترکی داشتند، حالا هرکدام در صنعت سینما برای خودشان جایگاهی پیدا کرده‌اند. اما دونگ‌مان همچنان در همان نقطه مانده؛ گرفتار بدهی، ناامیدی، حسادت و این احساس خردکننده که همه بدون او در حال پیشرفت‌اند.

شخصیت پرسر‌و‌صدا و انتقادهای مداومش از کار دیگران باعث شده حتی دوستان قدیمی‌اش هم سخت بتوانند تحملش کنند. اما پشت این ظاهر آزاردهنده، فردی قرار دارد که به‌شدت مضطرب، آگاه از خودش، و ناامید برای چنگ زدن به تنها رویایی است که هنوز به زندگی‌اش معنا می‌دهد.

سپس با بیون اون‌آه (گو یون جونگ) آشنا می‌شود؛ تهیه‌کننده‌ای با نگاه تیز و صداقت بی‌رحمانه در نقد فیلمنامه‌ها. سریال به‌تدریج زخم‌های احساسی هر دو را آشکار می‌کند، در حالی که زندگی‌شان به هم گره می‌خورد.

چیزهایی که در «سریال همه داریم تلاش میکنیم» دوست داشتم؛

1. شروعی فوق‌العاده

صحنه آغازین عالی است. این‌که دونگ‌مان ابتدا از دید دیگران معرفی می‌شود، انتخاب روایی هوشمندانه‌ای است. قبل از این‌که خودِ شخصیت را بشناسیم، می‌فهمیم چقدر برای اطرافیانش خسته‌کننده است.

ایده «مدیریت استرس ملی» هم خنده‌دار است هم خلاقانه؛ در ظاهر بی‌معنا، اما بلافاصله لحن طنز تلخ و عمق احساسی سریال را مشخص می‌کند.

2. قهرمانی که دوست‌داشتنی نیست و همین نکته مهم است

دونگ‌مان پرحرف، منتقد و خسته‌کننده است. با اینکه خودش هنوز کاری ارائه نداده، مدام آثار دیگران را نقد می‌کند. دوستانش پشت سرش حرف می‌زنند و فقط جلویش تظاهر به ادب می‌کنند.

او کاملا آگاه است که دیگران را اذیت می‌کند. مضطرب و افسرده است و احساس عقب ماندن دارد، اما به‌جای سکوت، بلندتر حرف می‌زند؛ چون صدای خودش به او یادآوری می‌کند که هنوز زنده است و هنوز در میدان است.

این همان چیزی است که کیدراما ها خوب انجام می‌دهند: ساختن شخصیتی سخت و حتی دوست‌نداشتنی، اما آن‌قدر عمیق که باز هم دلت بخواهد موفق شود.

3. هیچ‌کس کاملا مقصر نیست

روابط دوستانه بسیار واقعی‌اند و هیچ شرور واضحی وجود ندارد. ناراحتی دوستان از دونگ‌مان قابل درک است. حتی پارک گیونگ‌سه (اوه جونگ سه) که بیشترین اعتراض را دارد، قابل فهم است.

مشکل اینجاست که به‌جای صادق بودن، تظاهر می‌کنند همه‌چیز خوب است و پشت سرش حرف می‌زنند. سریال به‌خوبی تفاوت «مرزبندی سالم» و «اجتناب از ناراحتی» را نشان می‌دهد.

برای مثال، کو هه‌جین (کانگ مل گوم) مستقیم و محترمانه به دونگ‌مان می‌گوید دیگر به رستورانش نیاید، واضح، صادقانه، بدون پنهان‌کاری.

در عین حال، به شوهرش هم می‌گوید اگر فکر می‌کند از دونگ‌مان بهتر است، پس دست از غر زدن بردارد.

در کنار این‌ها، دوستی هم هست که واقعا او را دوست دارد و پنهانی حمایتش می‌کند.

در نهایت، همه فقط به شیوه خودشان تلاش می‌کنند، همان‌طور که عنوان سریال می‌گوید.

4. شخصیت اون‌آه جذاب است

اون‌آه زمانی فردی قدرتمند و تأثیرگذار بوده، اما حالا خسته و تهی به نظر می‌رسد. واضح است که چیزی در گذشته‌اش رخ داده و همین کنجکاوی ایجاد می‌کند.
رابطه‌اش با دونگ‌مان هم جالب است: آرام، صادقانه و بدون قضاوت.

5. دیالوگ‌ها وزن دارند

یکی از بهترین صحنه‌ها در پایان قسمت دوم است. اون‌آه به دونگ‌مان می‌گوید شخصیت داستانش قدرت غلبه بر مشکلات را ندارد و توضیح می‌دهد مخاطب می‌خواهد کسی را ببیند که با وجود سختی‌ها پیروز می‌شود.

بعدتر، وقتی دونگ‌مان شوخی می‌کند که از کجا می‌تواند «قدرت» بخرد، او پاسخ جدی می‌دهد: شاید این قدرت از عشق بیاید، عشق به خانواده یا کسی عزیز. و بعد می‌گوید: «وقتی فیلمنامه‌ات را خواندم، فهمیدم نویسنده‌اش کسی را در زندگی‌اش ندارد که دوستش داشته باشد.» واکنش دونگ‌مان نیز واقعا تأثیرگذار است. آن سکوت بعدش همه‌چیز را بیان می‌کند.

6. استفاده عالی از سکوت و موسیقی

خیلی از صحنه‌ها بدون موسیقی پس‌زمینه هستند، مخصوصا در لحظات احساسی یا بحث‌ها. این باعث می‌شود صحنه‌ها واقعی‌تر و صمیمی‌تر شوند.

چند نکته قابل توجه

1.دونگ‌مان شخصیت راحتی برای تحمل نیست. قسمت اول ممکن است سخت باشد.

2.ریتم داستان آهسته است. تمرکز روی شخصیت‌هاست، نه اتفاقات سریع.

آیا ارزش دیدن دارد؟

بله. قطعا.

من اصلا قصد دیدنش را نداشتم، اما حالا احتمالا یکی از بهترین سریال های کره امسال برایم است. با صداقت و عمق، به ترس‌های بزرگسالی می‌پردازد و در عین حال خنده‌دار هم هست.

نویسندگی قوی، دیالوگ‌های واقعی، شخصیت‌های انسانی و داستان‌گویی‌ای که به سکوت هم اعتماد دارد. بازی‌ها هم فوق‌العاده‌اند و کاملا مشخص است همه با تمام توان کار کرده‌اند.

اگر به درام‌های «برشی از زندگی» علاقه دارید، به‌خصوص آثاری مثل آجوشی من و خاطرات رهایی من (نویسنده هر دو آثار، نویسنده این سریال نیز است)، این سریال قطعا ارزش وقت گذاشتن را دارد.

---

*تا تاریخی که این مقاله در سایت کیدراما نیوز نگارش شده، 6 قسمت این سریال پخش شده – 12 قسمتیه، پخش هر شنبه و یکشنبه‌ها از شبکه tvN

اگر شما هم این سریال رو می‌بینید، نظرتون رو برامون بنویسید.